Markten

0 reactie(s) | Tekstgrootte:

De markt trekt dan haar eigen conclusies. Het is natuurlijk niet zo en een misverstand dat het gedrag van markten is gebaseerd op de houding van speculanten die maar proberen hun slag te slaan.

De eerste vraag is dan: wat is de  (financiële) markt? De markt zijn wij met zijn allen, met ontelbare vele 'decision makers' die al dan niet door middel van intermediairs besluiten nemen. Het gaat om een ideaaltypisch model waar een groot aantal aanbieders en vragers vrij kunnen in- en uittreden. Uiteindelijk resulteert dit systeem tot een evenwichtssituatie en leidt het tot optimale allocatie van middelen. En de tweede vraag is: hoe werkt de markt? Ik behoor tot de aanhangers van het gedachtengoed dat markten transparant zijn en dat alle informatie is opgenomen in de prijsvorming in de markt. Afwijkingen door het heftig reageren op ontwikkelingen kunnen dan slechts worden opgevat als een tijdelijke anomalie.

Markowitz heeft reeds in de vijftiger jaren betoogd dat alle informatie in de markt voorhanden is om een efficiënte portefeuille te creëren. Dus de markt geeft de stand van zaken van de economie en de toekomstverwachting voor de investeerder weer. Toch is er een duidelijk verschil tussen de situatie die hij een halve eeuw geleden beschreef en de huidige. De ICT maakt van de wereld een 'global community', daardoor worden de markten nog meer efficiënt en liquide. Informatie wordt direct door de markt geabsorbeerd.

Het functioneren van de financiële markt heeft grote invloed op ondernemingen. Dit komt onder meer door de koppeling van prestaties van ondernemingen aan de aandeelhouderswaarde. De veel geprezen EVA (Economic Value Added)-benadering is dan ook een goed voorbeeld van die koppeling tussen de interne operationele gang van zaken en het zoveel mogelijk oppeppen van de beurskoers. Ondernemingen zijn dus ook afhankelijk geworden van het gedrag van financiële markten, die zij zelf slechts maar deels kunnen beïnvloeden. Het moge dus duidelijk zijn dat ook de controller inzicht zal moeten hebben in de gevolgen daarvan.

We kunnen dit herleiden tot de gedachten over Adjusted Present Value (APV). Hoe zouden wij waarde kunnen scheppen door financiële innovaties aan de rechterzijde van de balans, of is het dan toch zo dat waarde wordt gecreëerd door operationele activiteiten? Modiligiani-Miller (MM) gaat ervan uit dat de vermogensverhoudingen niet relevant zijn voor de waarde van de onderneming. Het merendeel komt natuurlijk tot stand in het primaire proces: namelijk vanuit de reële economie. Vandaar dat het economisch herstel ook moet plaatsvinden door economische groei om de balans op orde te brengen. Met allerlei financiële innovaties en producten wordt dat niet afdoende gerealiseerd. Deze bittere pil moet worden geslikt.

We zien in de EU de discussie tussen Frankrijk en Duitsland over de EMU. Als we het huidige probleem simplificeren: Sarkozy wil dat er Eurobonds, als nieuw financieel product worden uitgegeven en Merkel voelt daar niet voor. Het zijn twee verschillende opvattingen. Het uitgeven van die Eurobonds is dus iets wat zich afspeelt aan de creditzijde van de balans. Voor de EU in zijn geheel wordt er door deze financieringswijze nauwelijks additionele waarde gecreëerd. Er wordt dan alleen maar een tijdelijk -  zij het wel een acuut - probleem even weggepoetst. De waarde moet komen van verhoging van de economisch groei en sanering van de economie. Volgens mij zit het gelijk dus bij Merkel (geschreven op 3 december!).

PS: begrijpt u goed de (boekhoudkundige) flauwekul van het 'special purpose investment verhicle' van de 'European Financial Stability Facility'? Zo niet, misschien kan een politicus u dat dan even uitleggen...