Droombaan op klompen…

2 reactie(s) | Tekstgrootte:

Als gevolg van de crisis is de werkloosheid fors toegenomen. Door de rem op de consumptie is er minder productiecapaciteit benodigd en daarmee ook minder arbeid. Vorige week las ik dat het aantal werklozen voor het eerst sinds de zomer van 2008 weer voorzichtig is gedaald, een mooi signaal. Er zijn verkiezingen en banengroei naast onderwijs is een belangrijk thema. Maar wat is nu de Nederlandse logica? De overheid zal een impuls geven door extra investeringen, hierdoor ontstaat er nieuwe arbeidbehoefte, kan de consumptie weer toenemen en begint de economie weer te draaien, een klassieke gedachtegang. Echter de wereld is de laatste decennia fors veranderd door met name de globalisering. Bedrijven willen zoveel mogelijk productie afzetten met zo min mogelijke kosten. Dit kan worden bereikt door slimmer te werken of goedkoper te werken (lage lonen landen) en bijvoorbeeld door investeringen in innovatie en ICT. Bedrijven hebben geen enkele prikkel voor het verhogen van de arbeid als de productie niet ook toeneemt.

Maar moet het in een land als Nederland eigenlijk wel gaan over de arbeidsmarkt? Moeten we het niet hebben over de denkmarkt? Ondernemers hebben prikkels nodig te investeren in de concurrentiepositie van Nederland in de wereldeconomie. Het marktaandeel van producten en diensten uit Nederland in de wereldeconomie moet toenemen om onze welvaart en verzorgingstaat betaalbaar te houden en verder uit te bouwen. Dat kan enkel door te investeren in innovatie en bijbehorend onderwijs, de denkmarkt. Op arbeidskracht alleen redden we het in Nederland niet. Als we ook de strijd om denkkracht verliezen wordt Nederland niet meer dan een kleine noordelijke provincie van Europa, een plek waar men werkloos op klompen door een polderlandschap gevuld met molens loopt, een bos tulpen in de hand en een mooie droom in het hoofd over wat we ooit hadden kunnen zijn.