To be or not to be

0 reactie(s) | Tekstgrootte:

Blinde paniek   
Binnen korte tijd ontstond er paniek op de financiele markten, blinde paniek zelfs. We werden voor het eerst geconfronteerd met een ogenschijnlijk nieuw risico: insolvabiliteit van financiële instellingen. In theorie een risico, in de praktijk (behoudens kleine deconfitures) een risico waar niet erg op werd geanticipeerd. Weliswaar is altijd wel beweerd dat het spreiden van middelen op zich verstandig treasury beleid is, maar niemand had kunnen vermoeden dat dit binnen een zo kort tijdsbeslag zo actueel zou worden, zeker niet in Nederland.

Teveel vertrouwen
De crisis zou draaien om gebrek aan vertrouwen, zo wordt beweerd. Het gebrek aan vertrouwen is echter het gevolg en niet de oorzaak van de crisis. Wantrouwen is ontstaan doordat een aantal financiële instellingen niet goed voor hun geld (of liever gezegd ons geld) bleken te zijn. En dat is veroorzaakt door opportunisme en wellicht laakbaar gedrag van de leiding van een aantal grote financiële instellingen in de VS. Dat die daarvoor de kans kregen is op zich weer een kwestie van te veel vertrouwen. Vertrouwen vanuit de Amerikaanse overheid dat men zich wel als solide bankiers zou gedragen. Dat de markt haar verantwoordelijkheden wel aankon. Of was het diezelfde overheid die het wel goed uitkwam dat het geld binnen de VS bleef rollen en dat die dus even de andere kant op keek? Er waren immers genoeg ‘projecten’ die een behoorlijke aanslag op de begroting van de VS pleegden.

Maar waar ligt nu werkelijk de oorzaak? Heeft het toezicht gefaald, moet Sox worden bijgesteld, hebben accountants fouten gemaakt? Of heeft uiteindelijk toch hebzucht ons genekt?

Rob Uiterlinden gaat het rijtje voor u af. Lees verder