Accepteer nooit, maar dan ook echt nooit, half werk

1 reactie(s) | Tekstgrootte:

Vele vormen
Ik zie werk als het leveren van een prestatie, een performance. Zo’n performance kent vele vormen. Soms is het een afgesproken takenpakket volgens een vast stramien en soms is het slechts een summier gedefinieerd eindresultaat, soms individueel en soms met een team, soms een dagtaak en soms een levenswerk.

In kaart brengen
Ik bepleit altijd dat het belangrijkste van werk is, dat de verwachtingen van alle stakeholders worden gemanaged, veelal te beginnen bij de opdrachtgever. Het managen van verwachtingen is hierbij iets anders dan continu ja-knikken. Het gaat om het goed in kaart brengen van het gewenste werk en het einddoel en het proces om tot de gewenste output te komen. Het liefst moet de verwachting worden overtroffen binnen de gestelde kaders. Dit verwachtingsmanagement wordt ook wel het managen van prestaties, of anders gezegd Performance Management, genoemd en is momenteel hot. Zeker in de huidige financiële tijden neemt het belang hiervan toe.

Taaie ossenhaas
Back to the kitchen. Een geoliede machine is hier noodzakelijk voor de totstandkoming van uw verrukkelijke ‘Chateaubriand’ of fantastisch gegrilde ‘Scampi’s’ in knoflookolie. Het proces en de betrokkenen moeten ‘performen’ om het eindproduct te garanderen, of op zijn minst de kans op failure te reduceren. Een te doorbakken taai stuk ossenhaas, vindt de gemiddelde Nederlander niet meer acceptabel. Vraag echter een gemiddelde dakloze in bijbehorende Chiquita doos en ik voorspel geen gemopper. “Stuur maar terug naar de voedselbank…”, je zult het niet horen.

Omgeving in ogenschouw
Al brainstormend en discussiërend met mezelf kwam ik tot de conclusie dat bij Performance Management dus altijd de omgeving in ogenschouw moet worden genomen. Belangrijk is vast te stellen wat de doelstelling is van het werk, wie de opdrachtgever is, hoe het tijdspad eruit ziet, hoe hoog de investering mag zijn en hoe realistisch deze combinatie van factoren eigenlijk is. Pas dan is de totale gewenste performance bekend en geschikt om gemanaged te worden.

Black box?
Vaak wordt er al gemanaged, voordat duidelijk is wat het lijdend voorwerp is. Managen is persoonlijk en ook afhankelijk van de situatie. Persoonlijk stuur ik meestal op output. Het proces mag best een black box zijn. Dit moet zelfs soms. Vaak wil je niet eens weten wat voor kunst en vliegwerk er aan te pas is gekomen, je wilt gewoon horen dat het gelukt is, binnen de gestelde tijd en kosten. Daarentegen is soms juist optimalisering van een proces de gewenste performance en daarmee hoofdonderwerp. Ook is een proces soms te kritiek om het als blackbox te beschouwen; denk aan de ossenhaas van zojuist.

‘”Accepteer nooit, maar dan ook echt nooit, half werk”? Ik twijfel nog. Ook ik accepteer geen half werk, maar de hamvraag blijft mijns inziens “wat is half werk?” Dit is immers afhankelijk van het verwachtingspatroon van degene die de performance verlangt en dat is niet zelden een ander dan de manager van de performance.