Allemaal langer doorwerken

Op zich niet zo'n slechte gedachte van Donner, doch e.e.a. zal wel wat genuanceerder benaderd mogen worden. Ikzelf ben van de naoorlogse generatie, waarbij werken en studeren na de middelbare school voor de meesten min of meer normaal was. Ik zal (hopelijk) als ik tot mij 65e doorwerk bijna 50 dienstjaren kunnen halen. Dit zal de generatie na mij en de huidige generatie a.g.v. langer doorstuderen bij onaangepaste regelgeving nooit halen. Naar mijn mening mogen deze generaties verplicht worden langer door te werken om op deze wijze iets terug te doen voor de maatschappij, die hen in staat heeft gesteld langer door te studeren. Men zou bijv. kunnen verplichten minimaal 40 werkzame jaren te moeten maken. Hetgeen tevens impliceert, dat personen welke bijv. niet (zo lang) doorstuderen, maar op redelijk vroege leeftijd al aan het arbeidsproces deelnemen (zal hier toch vaak ambachtelijke beroepen betreffen, waar men zwaar,vuil of eentonig werk dient te verrichten) eerder kunnen stoppen met werken dan de anderen

"Inmiddels worden we over de tachtig" is veel te gemakkelijk gesteld. Uit onderzoeken is gebleken dat vrouwen ouder worden dan mannen. Bij personen van 80 jaar is het overgrote deel vrouw. Verder is bekend dat onder de beroepsbevolking met een volledige baan het overgrote deel man is. Ik durf de stelling wel aan dat mannen minder oud worden juist omdat ze meer werken. Zwaardere beroepen zijn helemaal funest voor een gezonde oude dag en een lange levensverwachting. Men moet eerst maar eens in kaart brengen in hoeverre verschillende beroepen mede bepalend zijn voor de uiteindelijk te behalen leeftijd. Of voor de kwaliteit van leven op hogere leeftijd. En aan de hand daarvan bepalen wat voor een ieder haalbaar of redelijk is. Gewoon maar de stelling: "iedereen moet langer doorweken" innemen getuigd van een simpliciteit en onrechtvaardigheid die je als politicus en mens niet zou moeten willen.

@ Jan Weezenberg
Minder ambtenaren is een goed idee, alleen is dat lastig te realiseren.
Het zit hem in de ambtenarencultuur. Die is uitvoerend van aard, en dat wil zeggen dat ambtenaren uitsluitend doen wat hen wordt opgedragen.
Nu is het uiteraard onmogelijk om voor 100.000 mensen van te voren precies te bedenken wat zij allemaal precies moeten gaan doen. Anders gezegd: er zitten gewoon talloze hiaten in.
En die moeten worden opgevuld, zodra die aan het licht komen. Daardoor blijft het aantal ambtenaren doorgroeien, totdat uiteindelijk iedereen ambtenaar is, of totdat er een harde stop komt.
Dat ambtenaren uitsluitend doen wat hun wordt opgedragen, komt door angst. Want als hij zich buiten zijn werkterrein begeeft, krijgt hij op zijn donder. Als de burger aan het ministerie schrijft om iets voor elkaar te krijgen, zal hij van een ambtenaar een brief krijgen waarin staat welke wet beperkingen oplegt. Het is daarbij voor de ambtenaar niet nodig om precies te begrijpen waar het over gaat. Het gaat om de afwijzing zelf.
Ik stel voor om dit alles te veranderen. Ambtenaren moeten zich niet beperken tot juridisch afdwingbare werkzaamheden, maar gaan werken vanuit doelstellingen, met passie dus, en waarbij de wet een hulpmiddel is om die doelstellingen te verwezenlijken.
Zo zouden ambtenaren dus moeten worden beloond, als zij buiten de geijkte paden bijdragen aan de maatschappij, in plaats van worden bestraft.
Deze cultuurverandering lijkt mij een leuk klusje voor de minister van sociale zaken, heeft hij wat te doen.

Nuancering van eventuele maatregelen lijkt mij noodzakelijk: de inhoud van je werk en de inspanning die je daarvoor hebt moeten leveren hebben invloed op de gesteldheid op de oude dag. De een zal het beter kunnen dan de ander.
Ook maatstaven en verwachtingen zullen moeten worden aangepast. Ik kan me zo voorstellen dat je na je 65ste best nog een bijdrage wil leveren aan de maatschappij, maar met een lagere werkdruk en meer rust en herstelmomenten.

Geachte Rutger Vahl,
Men zou ook kunnen denken aan jonger beginnen met werken.
Reduceer het aantal vakantiedagen voor studenten aan de universiteiten.
Bevorder de doorstroomsnelheid door summer courses als remedial teaching te organiseren.
Bevorder de mogelijkheid van switchen (horizontale doorstroming) zonder de handicap van allerlei deficienties.
In ons vakgebied zou de combinatie werken en studeren weer in ere kunnen worden hersteld, zowel voor accountants als controllers.
Volg voorbeelden als TU Twente waar studenten al tijdens hun studie een bedrijf moeten runnen en dus na hun afstuderen veel sneller produktief kunnen zijn.

Het zijn maar wat gedachten.
Maar je zou kunnen zeggen dat ook Minister Donner kiest voor de weg van de minste weerstand die echter de meeste weerstand gaat opleveren.
In ieder geval zou hij vrijstelling van zijn denkbeelden moeten verlenen voor profvoetballers uit de ere-divisie.

Een andere gedachte is het zuiniger omgaan met overheidsgeld.
Er wordt hier zoveel geld uitgegeven aan onzinnige dingen, dat de forse besparingen ons een eind in de goede richting zouden kunnen brengen..

Tenslotte: het kabinet zou het aantal ambtenaren reduceren. Die komen dus beschikbaar voor echt productieve functies in plaats van het opmaken van het inkomen van de echt werkende mens.
Veel is er nog niet van terechtgekomen. Dat geldt ook voor de lagere overheden.

Als je in deze richting gaat denken kom je al snel (zonder aanwijsbare schade) op halvering van het aantal ministeries, op halvering van de eerste en tweede kamer, op halvering van de omvang van provinciale staten, gemeenteraden en deelraden, op sanering van het aantal concurrerende stichtingen die allemaal hetzelfde doel hebben, enz. enz.


Helaas geldt nog steeds de uitspraak van Murphy: nothing is impossible, unless you have to do it yourself.
Dus ik heb geen recht van spreken en zal dat ook niet claimen.

Vriendelijke groet,

Jan Weezenberg