Dure manager staat garant voor verlies

0 reactie(s) | Tekstgrootte:

Gerelateerd:

• Baanzekerheid belangrijker dan uitdaging?
• Geen beter bedrijfsresultaat bij hoog salaris
• Straf werkt beter dan bonus

En volgens twee recente studies zijn ze ook nefast voor de aandeelhouders.
Vooral in de financiële sector, waar veel instellingen pas overeind konden blijven dankzij de tussenkomst van de overheden, liggen de superbonussen onder vuur. In Frankrijk werd al een bonustaks ingevoerd in de hoop dat banken terughoudender worden in het uitkeren van bonussen en ook in de Verenigde Staten doet president Obama verwoede pogingen om de soms exuberante bonussen in de financiële wereld aan banden te leggen.

Gemotiveerde manager komt de onderneming ten goede
Ondanks de groeiende tegenstand zijn er volgens veel bedrijven en financiële instellingen goede redenen om het topmanagement rijkelijk te belonen. "Gemotiveerde managers brengen veel bij aan de onderneming en dat komt ook de aandeelhouders ten goede", luidt de redenering. Of anders gezegd: "managers die niet genoeg worden betaald, pakken hun biezen en bieden hun ervaring elders aan."

Maar klopt deze redenering wel?
Volgens Raghavendra Rau en Huseyin Gulen is het tegendeel waar. Beide professoren aan de Amerikaanse Purdue University namen de berloningspolitiek van 1.500 bedrijven onder de loep. Vervolgens gingen ze na wat de invloed daarvan was op het aandelenrendement van die ondernemingen. En wat bleek? De bedrijven met de bestbetaalde CEO’s leverden net een lagere return op zowel de korte als de lange termijn. Kortom, het salarispakket van de CEO heeft een averechts effect op de toekomstige aandeelhouderswaarde. Bij de 10 procent van de bedrijven waar de CEO de hoogste vergoeding krijgt, stellen we 5 jaar lang een abnormaal negatief rendement vast van bijna 13 procent. Bij die groep van bedrijven gaat jaarlijks gemiddeld 23 miljoen dollar naar de CEO, maar tegelijk daalt de aandeelhouderswaarde er jaarlijks met gemiddeld 2,4 miljard dollar.

De onderzoekers vinden daarvoor een verklaring in 'te zelfverzekerde managers' en 'aandeelhouders die overreageren op het salarispakket en vervolgens teleurgesteld achterblijven'.

Het draait allemaal om toewijding
Er is op zich niets mis met het streven naar welvaart en dat er op sommige posities beter wordt verdiend dan op andere. Maar of men moet streven naar exorbitant hoge vergoedingen is een andere vraag. Een manager die zomaar van job verandert omwille van een hogere vergoeding bewijst dat hij niet graag werkt voor het bedrijf of zich daar absoluut niet goed voelt of geen flauw benul heeft van hoe hij dat bedrijf verder kan laten ontwikkelen. En hopelijk heeft hij dan wel kennis van en affiniteit met de sector/het bedrijf van zijn nieuwe werkgever, want alles draait rond visie en op het juiste ogenblik de goede beslissing te nemen. Ook al vertegenwoordigt dit maar een fractie van wat een manager dagelijks doet, precies hier zit het verschil.

Bron: Netto